Hemen her olumsuzlukta, her kötülükte elimiz refleksle aynı yere gider: şeytan. Kör şeytan… Sanki dünyada olup biten her rezaletin baş mimarı oymuş gibi. O fısıldadı, o kandırdı, o yoldan çıkardı. Biz ise masumduk, saf ve iyi niyetliydik; sadece “aldatıldık”.
Kötülüğü Kör Şeytana Yüklemek Şeytan Bahane, Vicdan Şahane
Bu anlatı çok tanıdık. Çünkü rahatlatıcı. İnsanı aynanın karşısına geçmekten kurtarıyor. Ama asıl soru şu: Bizim içimizdeki şeytanların hiç mi kabahati yok? İnsan, işine gelmeyen her davranışının üstünü metafizik bir örtüyle kapatmayı sever. Açgözlülüğüne “imtihan”, hırsına “kader”, zalimliğine “şartlar” der. Yetmezse şeytanı çağırır, suçu ona teslim eder. Oysa şeytan, çoğu zaman sadece bir figürandır. Asıl senaryoyu yazan biziz.
Rüşveti alan el bizim elimizdir. Yalana yönelen dil bizim dilimizdir. Haksızlığa sessiz kalan göz bizim gözümüzdür. Ama fatura hep başkasına kesilir.
İçimizdeki Şeytan
İçimizdeki şeytan sanıldığı gibi boynuzlu, kuyruklu değildir. Gayet düzgün giyinir, toplum içinde saygın durur. CV’si kabarıktır:
Konfor düşkünlüğü: “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.”
Korkaklık: “Ses çıkarırsam başıma iş alırım.”
Çıkarcılık: “Benim işim görülsün de gerisi önemli değil.”
İkiyüzlülük: “Herkes yapıyor.”
Bu şeytan bağırmaz, fısıldar. Ve en tehlikelisi de budur.
Toplumsal Günahların Bireysel Sahipleri
Toplumda yaygınlaşan kötülükler durduk yere ortaya çıkmaz. Bir sabah uyanıp kendimizi adaletsiz bir ülkede bulmayız. O adaletsizlik;
Adım adım inşa edilir. Sonra dönüp “şeytana uydum” deriz. Oysa uyulan bozulan, bizim ahlaki omurgamızdır.
Aynaya Bakma Cesareti
Gerçek yüzleşme, suçu şeytana atmakla değil, kendini sorgulamakla başlar. “Ben olsaydım ne yapardım?” sorusu kolaydır; asıl zor olan, “Ben ne yaptım?” sorusudur. İçimizdeki şeytanı terbiye etmeden dışarıdakine taş atmak sadece bir kandırmacadır. Şeytanı taşlamayı severiz; çünkü aynaya bakmak cesaret ister. Ve unutma: Şeytan her zaman kandırmaz… Biz çoğu zaman zaten razı oluruz.
Yorum Gönder