Çocukların Dünyasında Anneler Başrolde Babalar Neden Hep Arka Planda Kalan Figüran? Bir çocuğa “anne” dediğinde yüzü yumuşar, “baba” dediğinde ise durur, düşünür… Sanki bir rolü hatırlamaya çalışır gibi. Çünkü çocukların dünyasında anne sahnenin ortasındayken, baba çoğu zaman ışık almayan bir köşede durur.
Peki bu durum nasıl oluştu? Bu resmi kim çizdi?
Anne Her Yerde, Baba Hep İşte Toplum anneliği yüceltti, babalığı ise sadece geçim yüküyle tanımladı.
Anne; sarılan, dinleyen, anlayan, yanında olan kişi oldu. Baba ise; çalışan, yorulan, susturan, eve geç gelen olarak görüldü.
Çocuk neyi görürse onu öğrenir, ve zamanla baba, çocuğun gözünde varlığı hissedilen ama konuşmayan bir duvar takvimine dönüşür.
Baba Sevilmez, Saygı Duyulur Diye Öğretildi Yıllarca bize “Baba otoritedir” dediler.
Baba Sevilmez, Saygı Duyulur Diye Öğretildi Yıllarca bize “Baba otoritedir” dediler.
Tamam da, otoriteyle bağ kurulmaz.
Bağ; sevgiyle, güvenle, paylaşımla kurulur. Ama babaya bu roller verilmedi. Ona sadece disiplin, kural, korku ve mesafe yüklendi.
Sonra da “Çocuk neden babasına açılmıyor?” diye şaşırıyoruz. Çünkü baba, açılmayı hiç öğrenmedi.
Bir baba çocuğuyla parkta oynadığında “Ne iyi baba ya…” denir. Toplumun İkiyüzlü Babalık Algısı
Bir anne oynadığında ise “Normal” karşılığı gelir.
Bir baba ağladığında “Zayıf” damgası vurulur,
Bir anne ağladığında “Duygusal” denir.
Toplum babaya fısıldar: “Hislerini cebine koy.” Sonra da sorar: “Neden bu adamlar yalnız?”
Baba Hep “Yardım Eden'dir Hiçbir zaman asıl rol değil. Fark ettiniz mi? “Baba çocuğa yardım ediyor” denir. Kendi çocuğuna yardım eden biri olur mu?
- Anne yaparsa “annelik” olur.
- Baba yaparsa “yardım” denir.
Babalar Neden Yalnız Kalıyor?
Çünkü babalara hissetmek öğretilmedi, konuşmak ayıp sayıldı, sarılmak zayıflık oldu, içini dökmek ise lüks görüldü.- Bir baba yorulur ama dile getirmez,
- Kırılır ama susar,
- Sever ama belli etmez.
Sonra bir gün fark eder ki çocuk büyümüş, anneyle bağı güçlü ama kendisiyle arada mesafe… Ve o mesafe, bir ömürlük yalnızlığa dönüşür.
Çocuk Neden Babayı Arka Plan Görüyor?
Çünkü baba hep “sonra” dedi, hep “işim var” dedi, hep “yorgunum” dedi.Belki haklıydı…
Ama çocuk haklılıkla büyümez.
Çocuk, varlıkla büyür.
Son Söz (Sessiz Ama Ağır)
Bu ülkede anneler baş tacı, babalar ise sessiz emekçi. Ne alkış var, ne teşekkür… Sadece “Güçlü ol” beklentisi.Ama kimse sormuyor: “Bu adam kime yaslanacak?”
Babalar arka planda kaldı çünkü onlara sahne verilmedi. Oysa unutmayalım; sahneye çıkamayan baba, çocuğun kalbine de geç girer. Bu bir suçlama değil, sadece gecikmiş bir fark ediş. Ve belki de hâlâ vakit var.
Babaların Sessiz Çığlığı
Bir gölge misali, evde dolaşır,Baba denen varlık, yalnızlığı yaşar.
Anne sahnededir, alkışlar onun,
Baba arka perdede, silik bir figürü taşır.
Toplumsal kodlar, zincirler vurur,
Erkek adam ağlamaz, der, susturur.
Duygular gizlenir, içe kapanır,
Baba, yalnızlığın koynunda yanandır.
Çocukların gözünde, uzak bir nokta,
Anne sıcak bir yuva, baba ise koca.
İşten eve döner, yorgun ve bitkin,
Yalnızlığıyla baş başa, sessiz ve sakin.
İronik bir tablo, güldürür ağlatır,
Baba süper kahraman, yalnızlığı yaratır.
Toplumun aynası, çarpık bir suret,
Baba yalnız, anne ise kudret.
Yorum Gönder