YAŞLI VE YOKSULLAR İKTİDARI NEDEN İNATLA SAVUNUR

Bakın dostlar, bizim kıraathanede çay tabağının dibindeki son damlayı bardağa geri süzmeye çalışırken yan masadan bir ses yükseliyor: 

Kafamı bir çeviriyorum; bunu söyleyen bizim emektar terzi Hacı Mehmet Efendi. 

Hayatı boyunca eşini bir kere bile akşam yemeğine dışarı çıkarmamış, kırk yılda bir umreye gitmiş, onu da taksitle ödemiş, kapısında 30 yıllık hurda bir Hacı Murat’tan başka araba görmemiş bizim sakallı Mehmet Efendi! 

Tam da o an insanın aklına şu soru düşüyor: 

Cebi delik, mutfağı tamtakır olan biri, başkasının altındaki Mercedes’le, başkasının içtiği 150 liralık latte ile neden kendi devletinin ekonomi politikasını ölümüne savunur? 

Haydi, şu kahvehane masasına felsefi bir neşter atalım da bu züğürt tesellisinin altındaki sosyolojik ve psikolojik röntgeni birlikte çekelim.

Başkalarının Lüksüyle Isınmak: Psikolojik Savunma Mekanizmaları

Kişisel Başarısızlığı Kamufle Etme Arzusu

İnsanoğlu gururlu bir varlıktır, hele yaşı ilerlemiş bir aile reisiyse.
Mehmet Efendi, “Kırk yıl durmadan çalıştım ama çocuklarıma bir yazlık, eşime de bir akşam yemeği lüksü sunamadım” gerçeğini kabullenemez.
Bu itiraf onu içten içe bitirir.

Peki ne yapar? 

Ülkede bolluk var, sorun sistemde değil; belki ben biraz şanssızdım ama bak herkes idare ediyor” diyerek kendi yoksulluğunu toplumsal bir zenginlik yanılsamasının ardına gizler.

Celladına Aşık Olma Hali (Stockholm Sendromu)

Yıllarca aynı yönetim tarzına ve lidere bağlı kalmış bir kitle için “Ekonomi battı” demek, “Ben 20 yıldır yanlış ata oynadım, ömrümü boşa harcadım” anlamına gelir. Bu bilişsel çelişkiyi çözmek yerine, dışarıdaki yapay kalabalığı referans alarak kendi bağlılığını haklı çıkarır. Yani aslında ekonomiyi değil, kendi geçmiş seçimlerini ve hayata bakışını savunur..

Sosyolojik Körlük: 'Kafeler Dolu' Efsanesinin Arkasındaki Gerçek

Peki, bu insanların gördüğü o tıklım tıklım kafeler, vızır vızır işleyen yollar sahte mi? Elbette değil. Ama sosyolojinin de bir kuralı var, gelin bunu kahvehane bilgeliğiyle anlatalım.:

• Gelir Adaletsizliğinin Uçurumu: 85 milyon nüfuslu bir ülkede, yüzde 10’luk bir azınlık bile lüks yaşasa bu 8,5 milyon kişi demek. Bu kadar insan sokağa çıksa, tüm kafeleri doldurmaya ve yolları tıkamaya fazlasıyla yeter. Geriye kalan 75 milyon evinde çorbasını kaynatırken, Sadık yalnızca vitrindeki o yüzde 10’u görür.
• Günübirlik Tüketim Çılgınlığı: Gençler, artık ev ya da araba sahibi olamayacaklarını bildikleri için geleceğe yatırım yapmaktan çoktan vazgeçmiş durumda. Maaşını alan genç, geleceğe dair umudu olmadığı için parasını o gün kafede ya da konserde eziyor harcıyor. Yani o kafelerdeki kalabalık zenginlikten değil, aslında çaresizlikten kaynaklanıyor!

İllüzyon ve Gerçek: İki Farklı Bakış Açısı

Resmi Verilerle Halkın Geçim Gerçeği

Son Söz: Kendi Gölgesinden Korkanların Düzeni

Velhasıl, Netice-i kelam dostlar... Hayatı boyunca refahın kırıntısını koklamamış birinin, başkasının sofrasındaki etle övünmesi bir cehalet değil, ruhsal bir hayatta kalma refleksidir. Çünkü aksini kabul ederse, sistemin çarkları arasında nasıl ezildiğini, ömrünün nasıl heba olduğunu kabul etmek zorunda kalacak. 

Bizim Hacı Mehmet Efendi, sarayın ışığıyla kendi karanlık odasını aydınlatmaya çalışan fukara bir pervanedir. Ne diyelim, kalemi dürüst tutup aynayı yüzlerine tutmaya devam edeceğiz.

📜 KAFELER DOLU DESTANI

Cebinde yok on lirası, dişleri hepten çürük,