Devlet, halkın ortak mülkiyetinde olan kocaman bir otobüs olsun. Bu otobüsün yakıtını halkın vergileriyle alıyoruz. Tekerleklerini halkın emeği döndürüyor. Bakımını, tamirini, sigortasını yine halkın cebinden ödüyoruz. Otobüsün şoförünü de belli aralıklarla halk seçiyor.
Şoförün görevi belli: Direksiyona geçecek, otobüsü kurallarına göre kullanacak, yolcuları güvenli bir şekilde gidecekleri yere ulaştıracak. Süresi dolduğunda da direksiyonu yeni seçilen şoföre teslim edecek. Buraya kadar her şey gayet normal. Ama bir gün şoför, otobüsün sahibi olduğunu düşünmeye başlarsa ne olur?
Önce dikiz aynasını değiştirir. Sonra koltukların üzerine kendi fotoğrafını asar. Ardından otobüsün güzergâhını kendi tercihine göre belirler. Kendisine itiraz eden yolcuları arka koltuklara gönderir. Bir süre sonra da otobüsün kapısına kocaman harflerle kendi adını yazdırır.
Yetmez!
Bilet parasını ödeyen yolculara, otobüsün nasıl kullanılacağını kendisinin bildiğini anlatmaya başlar.
İşte asıl sorun tam da burada başlar.
Çünkü şoförlük başka şeydir, mülkiyet başka şey!
Ben devlete hep otobüs gibi baktım.
Niye mi? Anlatayım.
🚌 1. Otobüs Kimin? Şoförün mü, Yolcuların mı?
Düşün kardeşim.
Bir otobüs var. 85 milyon yolcusu var.
Otobüs hepimizin. Benzini hepimiz koyuyoruz, vergisiyle, alın teriyle, emeğiyle.
Şoför ne yapar?
Belli bir dönem için direksiyona geçer. "Ben sizi şu mahalleden şu mahalleye götüreceğim" der.
Biz de seçeriz.
Beğenmezsek bir sonraki durakta indiririz, başkasını bindiririz.
Şoför otobüsün sahibi değildir.
Şoför koltuğu babasının malı değildir.
Şoför direksiyonu eve götüremez.
Peki soruyorum:
Şoför bir gün çıkıp "Bu otobüs benim, siz de misafirsiniz" derse ne olur?
İşte hikaye tam orada başlıyor.
🔑 2. Anahtar Nasıl Değişti? Sen Fark Ettin mi?
Bir zamanlar şoför değişirdi, otobüs aynı kalırdı.
Şimdi ne oldu biliyor musun?
Şoför değişmedi, otobüs değişti.
Önce dediler ki: "Bu otobüs çok eski, biz yenileyelim."
Tamam dedik, yenileyin.
Sonra aynaları söktüler. "Aynaya gerek yok, şoför ne görürse o" dediler.
Sonra frenleri söktüler. Fren neymiş?
- Fren denetim demek.
- Fren adalet ve yargı demek.
- Fren basın demek.
- Fren muhalefet demek.
Fren yavaşlatıyor bizi" dediler, söktüler.
Sonra direksiyonu kilitlediler. "Artık sadece biz kullanırız" dediler.
En son kapıya bir yazı astılar: "Bu otobüs artık yolcuların değil, şoförün ve ailesinindir."
Kardeşim sen fark ettin mi?
Otobüs hala yolda gidiyor ama artık senin değil.
🎫 3. Bilet mi Kesiyorsun, Haraç mı Alıyorsun?
Eskiden bilet kesilirdi, bilet parası otobüsün benzini olurdu.
Şimdi bilet kesiliyor ama para nereye gidiyor?
Yolcu soruyor: "Kardeşim yol niye bozuk?"
Şoför diyor: "Dış güçler bozdu."
Yolcu soruyor: "Niye benzin bu kadar pahalı?"
Şoför diyor: "Siz çok geziyorsunuz."
Yolcu soruyor: "Niye koltuklar yırtık?"
Şoför diyor: "Siz oturmasını bilmiyorsunuz."
Yani otobüsün sahibi yolcuyken, kabahat hep yolcuda.
Şoför hep haklı.
Bir de otobüse yeni bir kural geldi:
Şoförü alkışlamayan yolcu, otobüsten atılır.
Şoförü eleştiren yolcu, "hain" olur.
Şoföre soru soran yolcu, "otobüsü devirmek istiyor" olur.
Kardeşim,
Otobüste soru sormak yasaksa, orası otobüs müdür, yoksa Silivri cezaevi servisi midir?
🪞 4. Aynasız Otobüste Kaza Nasıl Olur?
Aynasız otobüs ne demek biliyor musun?
Şoför arkayı göremez.
Arkada kim eziliyor, kim düşüyor, kim ağlıyor göremez.
Bir gün otobüs çukura düşer.
Şoför der ki: "Çukur çok derindi."
Ama çukuru kim kazdı? Sormak yasak.
Bir gün otobüs duvara çarpar.
Şoför der ki: "Duvar önümüze çıktı."
Ama duvarı kim ördü? Sormak yasak.
Bir gün otobüs yan yatar.
Şoför der ki: "Yolcular hep bir tarafa oturdu."
Ama yolcular niye bir tarafa kaçıyor? Sormak yasak.
İşte aynasız otobüsün hali bu.
Kaza olur, suçlu hep yolcu olur, hep yol olur, hep hava olur.
Bir tek şoför suçlu olmaz.
Kara mizahı görüyor musun?
Otobüsün sahibi biziz, ama kazanın faturasını da biz ödüyoruz.
🧒 5. Muavinler Ne Oldu? Çocuklar Niye Arka Koltukta?
Eskiden otobüste muavin olurdu.
Muavin yolcuya su verirdi, yaşlıyı ön koltuğa oturturdu.
Şimdi muavinler de şoförün akrabası oldu.
Biri diyor: "Babam şoför, ben de muavinim."
Öbürü diyor: "Dayım şoför, ben de biletçiyim."
Liyakat ne oldu?
Liyakat otobüsten ilk durakta indi.
Yerine torpil bindi.
Gençler ne oldu?
Gençler arka koltukta, camı açmış, dışarı bakıyor. "Bizi ne zaman öne oturtacaksınız?" diye soruyor.
Cevap: "Siz daha küçüksünüz, siz anlamazsınız."
Kardeşim, 25 yaşındaki genç anlamaz da, 70 yaşındaki şoför her şeyi anlar mı?
Otobüsün geleceği arka koltukta oturuyor ama direksiyon hep aynı elde.
Bu neye benziyor biliyor musun?
Babanın arabasını kaçıran çocuğa benziyor.
Ama bu sefer baba arabayı geri alamıyor, çünkü çocuk kapıları kilitlemiş.
🏠 6. Otobüs Ev mi Oldu, Saray mı Oldu?
Otobüs halkın malıydı, halkın evi gibiydi.
Şimdi otobüsün içi saraya döndü.
Koltuklar kadife, perdeler ipek, şoför koltuğu taht gibi.
Yolcu dışarıda yağmurda bekliyor.
Şoför içeride "Halkım beni çok seviyor" diye anons yapıyor.
Yolcu diyor: "Kardeşim karnım aç."
Şoför diyor: "Açlık yok, siz nankörsünüz."
Yolcu diyor: "Kiramı ödeyemiyorum."
Şoför diyor: "Kira ödemeyin, dua edin."
İroni burada işte.
Otobüsün sahibi aç, şoför tok.
Otobüsün sahibi yorgun, şoför dinç.
Otobüsün sahibi susuyor, şoför konuşuyor.
Sahi, bu otobüs kimin?
Tapusu kimde?
🤔 7. Otobüsü Geri Almak Mümkün mü?
Şimdi en can alıcı soru:
Bu otobüs geri alınır mı?
Ben esnafım, ben umutsuz konuşmam.
Otobüs geri alınır, çünkü otobüsün tapusu hala millette.
Tapu şoförde değil, ruhsat şoförde değil.
Ama tapuyu hatırlamak lazım.
Yolcu "Bu otobüs benim" demeyi unutursa, şoför "Benim" demeye devam eder.
Otobüsü geri almak kavga ile olmaz.
Otobüsü geri almak, direksiyonu değil, anahtarı hatırlamakla olur.
Anahtar ne?
Anahtar sandıktır.
Anahtar soru sormaktır.
Anahtar "Ben otobüsün sahibiyim, sen şoförsün" demektir.
Şoför sana "Sen yolcu değilsin, sen yük"sün" derse, inanma.
Sen yük değilsin, sen sahipsin.
❤️ Sonuç: Şoför mü, Sahip mi?
Benim dediğim şu:
Devlet otobüstür.
Şoför geçicidir, yolcu kalıcıdır.
Şoför değişir, otobüs kalır.
Şoför hata yapar, yolcu hesabını sorar.
Eğer şoför "Otobüs benim" derse, otobüs artık otobüs değildir.
Otobüs, şoförün özel arabası olur.
Özel arabada demokrasi olmaz.
Özel arabada sadece şoförün şarkısı çalar.
Sen ne diyorsun?
Sen otobüste yolcu musun, yoksa bagaj mı?
Sen direksiyonu teslim ettin mi, yoksa kiraladın mı? Ben esnafım, ben sorarım, sen düşün. Otobüs seninse, direksiyonu kime verdiğini hatırla.
Bir otobüs düşün, sahibi millet,
Şoför koltuğunda oturmuş bir heybet.
Verilmiş direksiyon, geçici,
Şoför sanmış ki tapu da kendine emanet !
Önce aynaları söktü, camları kararttı,
Koltuklara kendi resmini astı.
Yolcu itiraz etti, kulağını kapattı,
Otobüs benim dedi kesti attı.
Yakıtını halktan, lastiği vergiden,
Motoru beslenir garibanın terinden.
Şoför keyif sürer ön koltukta derinden,
Faturası yolcuya, saltanat muhteşem!
Bir yolcu seslense, "Şoför, yol yanlış!"
Cevap hazır bekler, yüzünde sert bir bakış:
Ben bilirim yolu, sen otur, fazla konuşma!
Otobüs uçuruma gitse de sen hep alkışla!
Bir gün gelir, biter mazot, söner farlar,
Hesap sorar yolcular, açılırken kapılar.
Anahtar da emanettir, koltuk da, makam da,
Mizan kurulurken, otobüs yeni sahibini alır durakta
Şimdi iyi dinle, ey direksiyon eri,
Unutma, bu yolun var bir de sahibi.
Ne taç senindir, ne koltuk, ne de sefer,
Halk verdiği yetkiyi alırken, olursun heder!
Şoförlük hevesiyle kral olunmaz,
Milletin malına ipotek konulmaz.
Devlet dediğin halkın ortak evidir,
Millet yolcudur ama sahipsiz değildir!
Yorum Gönder