 |
| Makamdan şeref alanlar |
Makamdan Şeref Alanlar Makam Gidince Şerefsiz Kalırlar
Makamdan şeref alanlar neden makam gidince itibarlarını kaybeder?
Gücünü koltuktan alanların koltuk devrilince neden “hiç” kaldığını; karakter, makam ve sahte saygınlık ilişkisi ve sert toplumsal gerçeklik
Bazı insanlar vardır; adını sorsan hatırlanmaz ama koltuğunu söylesen hemen tanınır. İnsan gibi değil, etiket gibi yaşarlar. Saygıyı karakterlerinden değil, makamlarından alan bu tipler; koltukla şişer, koltukla söner.
Makamdayken değer verilenler, makam elden gidince sıradan bile olamaz. Çünkü ortada gerçek bir insan yoktur; sadece geçici bir yetki, ödünç bir saygınlık ve kiralık bir ağırlık vardır.
Makam: Ahlaksızın Zırhı
- Makam, içi boş olanın ses yükseltme cihazıdır.
- Yetki, vicdansızın kamuflajıdır.
- Unvan, kişiliksizin makyajıdır.
- Güç, korkağın bastonudur.
Koltukta otururken sessiz kalan vicdan, koltuk gidince konuşmaya başlar. Dün emir verenler, bugün mağdur rolüne bürünür. Çünkü güç varken adalet lüks, güç gidince adalet zorunludur.
| Makam Varken | Makam Gidince |
|---|---|
| Kapılar kendiliğinden açılır | Kapı yüzüne kapanır |
| Sözün emir sayılır | Sözün duyulmaz |
| Etraf kalabalıktır | Yalnızlık yankı yapar |
Türkiye Gerçeği: Koltuk Adamı Olgusu
Bu ülkede çok adam kaybettik, çünkü çoğu adam değildi. Koltuk adamıydılar. Koltukla büyüyen egolar, koltuk gidince patladı. Geriye sadece utanç ve hatırlanmak istenmeyen isimler kaldı.
Makamdan şeref alanlar, makam gidince sadece yetkilerini değil; insanlık kredilerini de kaybederler. Çünkü selam onlara değil, koltuğaydı.
Koltuk gidince küçülenler, aslında hiç büyük olmamıştır. Sadece yüksekte duruyorlardı. İninince boyları ortaya çıktı.
Yorum Gönder