BABALAR NEDEN ERKEN GİDER

En Lazım Oldukları Anda Susan Adamlar, Sessiz Yorgunlukların Hikâyesi:Babalar Neden Hep Erken Gider?

Babalar erken mi gider, yoksa biz mi çok geç fark ederiz?
Babalar neden en çok ihtiyaç duyduğumuz yaşta susarlar?

Bir yıkılmaz sanılır ama rüzgâr çoktan esmeye başlamıştır.

Baba hep çalışır, evde olmaz.

Çocuklar bu yokluğu, duvarda asılı bir gölge gibi kanıksar.

Ama ölüm…

O gölgeyi bile alır götürür, geriye boş bir duvar kalır.

Baba evin direğidir derler.

Direk yıkıldığında çatı hemen çökmez, ama o .

Çünkü rüzgâr kapıyı çalmaz, pencereyi beklemez; her yerden girer.

Baba: Sessizce Taşınan Bir Yük:

Babalar anlaşılmak için değil, yük taşımak ve için vardır.

Kendini göstermemek, yorgunluğunu saklamak, korkusunu içine atmak onlar için alışılmış bir durumdur.

Çoğu zaman evin içinde sessiz bir duvar gibidirler:

Dayanırlar ama konuşmazlar.

Bu yüzden var oldukları halde yok gibi hissedilebilirler.

Aynı masada otursalar da sesleri uzak gelir; kalpleri evde olsa da zihinleri yarının borcundadır.

Çocuk bunu sevgi olarak değil, sadece bir alışkanlık olarak görür. Ve farkında olmadan babasını, o hayattayken bile içine gömer..

Ölüm: Gömülenin Topraktan Çıkmasıdır:

İnsan bazen babasını toprağa vermeden önce gömer; kırgınlıkla, mesafeyle, “” diyerek…

Ama ölüm gelince her şey değişir.

Çünkü ölüm, ertelenmiş tüm cümleleri mezarın başına dizer.

Artık “sonra” yoktur, artık sesini duyma ihtimali bile kalmaz.

Ve işte o an anlarsın ki baban, sandığından çok daha önce gitmiştir.

Baba En Çok Hangi Yaşta Lazımdır?

Baba, evladın “hazırım” dediği yaşta değil; en savunmasız olduğu zamanda lazımdır. Çocukken bir tabela gibidir; gençken bir bariyer sanılır.

Ama hayat seni köşeye sıkıştırdığında, yolun bittiğini sandığında, duvara tosladığında… işte o zaman baba, bir pusula olur.

Ve ne yazık ki, o pusula çoğu zaman artık yoktur.

Babalar Neden En Zor Zamanda Susar?

Çünkü babalar, .

Baba olmak çoğu zaman, kendi varlığından eksilerek ayakta durmaktır.

Hastayken “iyiyim” der, yorulunca “geçer” der, kırıldığında susar.

Ve bir gün…Kimseye haber vermeden...

Geride yıkılmamış bir ev kalsa da, o evin içinde artık sıcaklık kalmaz.

İnsan Babasını Ne Zaman Anlar?

İnsan, babasını baba olduğu gün anlar.

Uykusuz kaldığında, korkusunu çocuğuna belli etmemeye çalıştığında…

Dizleri titrerken dimdik durmaya zorlandığında…

İşte o an, kendi babasının aslında neyi içine gömdüğünü fark eder.

Ama bu fark ediş, çoğu zaman .

Babalar Erken Gitmez, Biz Geç Uyanırız:

Babalar aslında erken gitmez, biz geç fark ederiz.

Çünkü bazı yokluklar vardır ki, alışılır sanılır ama asla dolmaz.

bir günle bitmez; bir ömür eksik yaşanır.

Her karar anında, her sendelemede, her “keşke ”de o direğin gerçekte neyi ayakta tuttuğunu hatırlarsın.

Son Söz

Baba, evlat “hazırım” dediğinde değil; hazır olmadığını fark ettiğinde gereklidir. Ama ne yazık ki, babalar o yaşa geldiklerinde çoktan susmuş olurlar.

-----

Sırtında koca dünya, taşır da gıkı çıkmaz,

Evin ulu çınarı, boran esse de yıkılmaz.

İçindeki yangını üfler, dışarıyı yakmaz,