İYİLİK YAP DENİZE AT SANA VAZİFE OLSUN

 

Birine ilk kez yardım ettiğinde teşekkür eder.
İkinci kez yardım ettiğinde normal karşılar.
Üçüncü kez yapamadığında ise en kötü sen olursun!

Ne kadar tanıdık değil mi?
Hayatın en acı, derslerinden biridir bu.
İyilik yaptığın için değil, o iyiliğin sınırını çizmediğin için tükenir, yorulursun.
Bizim millet verilen emeği, harcanan çabayı çabuk unutur; ama vermediğin ilk günü ömrü boyunca aklında tutar.
İnsan ister istemez sorar: “Yahu, iyilik yapmak gerçekten hata mı?”

İyilik Hata Değil de, Sen Kendini Tüketmeyi İyilik Sanıyorsun!

Denize Atılan Vazife Şiiri

Eskiler demiş ki; "İyilik yap, at denize..."
Çok hoş söylemişler de dostum,
Denizin de bir midesi, olduğunu söylememişler!
Bir ekmek atarsın çırpınan sulara,
Balık kulak kabartır,
Deniz "Eyvallah" der içten içe.

Ertesi gün bir daha atarsın;
Balık kıyıya yanaşır,
Suyu hafifçe çalkalar,
Bakın bizimki yine geldi" dercesine...

Üçüncü gün eli boş gidersen sahile;
Ne deniz kalır duru, ne balık kalır uysal!
Suyu yüzüne sıçratır o minnetle beslenenler,
Hani benim ekmeğim?" diye çatarlar adama.

İyilik yap denize at, dediler.
Denizin hafızası olduğundan hiç söz etmediler.
Attığım her iyilik, 

Bir gün ıslanmış bir emir kâğıdı olarak kıyıya vurdu.
Meğer deniz, en sadık memurmuş.

İyilik, avuçta taşınan bir serçe iken
Omzuma çivilenmiş paslı bir madalyaya dönüştü.
Artık kanat çırpmıyor; 

Sadece ağırlığını devlet ciddiyetiyle hatırlatıyor.

Çünkü insanlar, bir kez gölgende serinlediler mi,
Seni orman sanıyor.
Bir bardak su verdiğinde,
Ertesi gün çeşme olmanı bekliyorlar.

Bir yarayı sardığında, adını hastane defterine demirbaş diye yazıyorlar.
Sen insanlıktan bahsederken,
Onlar senden mesai çizelgesi çıkarıyor.

İyilik, çiçek olmaktan çıkıyor sonra.
Kökleri olmayan plastik bir saksıya dönüşüyor.
Her sabah aynı tebessümü üretmen bekleniyor.
Gülüşün bile vardiya usulü çalışıyor.

Ne tuhaf...
Fedakârlık, ilk gün alkışlanıyor.
İkinci gün  alışılıyor.
Üçüncü gün hak ediliyor.
Dördüncü gün yapmazsan, suç dosyana ekleniyor.

Demek ki bazı vicdanlar, teşekkür etmez;
Abonelik oluşturur.
Ben şimdi iyiliklerimi denize değil, bulutlara bırakıyorum.
Belki yağmur olurlar da kime düştüklerini kendileri seçerler.

Çünkü insan,
İyiliği hediye olmaktan çıkarınca
En güzel erdem bile boynuna geçirilen görünmez bir tasma oluyor.
Ve sonra dönüp aynı atasözünü söylüyor:
İyilik yap denize at.

Adım Adım "Vazife" Kapanına Nasıl Düşüyoruz?

İyilik yolunda melek gibi başlayıp, sonunda nasıl “günah keçisi” haline geldiğimizi bir masaya yatıralım.

• Birinci Aşama (Alkış ve Teşekkür): "Öz abimsin!", "Allah razı olsun!" nutukları atılır. Kendini kahraman gibi hissedersin.
• İkinci Aşama (Kanıksama): Artık kimse rica etmez, “Ahmet Bey halleder” denir. Şükran duygusu ise yerini alışılmış bir sıradanlığa bırakır.
• Üçüncü Aşama (Zorunluluk): Yapmadığın gün, “Sen de çok değiştin” ya da “Hiç yardımcı olmuyorsun” sitemleri başlar.
• Son Aşama (Düşmanlık): Yıllarca yaptığın doksan dokuz iyilik unutulur, yapmadığın tek bir şey yüzünden sen en kötü ilan edilirsin.

İyilik Yükü ve İnsan Psikolojisi Karşılaştırması

İnsanı hangisi daha çok yıpratır? İyilik yapmak mı, yoksa yapılan iyiliğin bir de üstüne zimmete geçirilmesi mi? İşte aşağıdaki tablo bu durumu özetliyor:

Hayat bana şunu öğretti: İnsan önce kendi değerini fark ettiğinde, başkalarına yaptığı iyilik çürük tahtaya çivi çakmak gibi olmaz; sağlam ve sağlıklı bir zemine oturur. 

Belki de asıl mesele iyilik yapmak değil, iyiliği kendimizi unutacak kadar abartıp maskenin oksijenini önce başkasına takmaya çalışmaktı.

Sıkça Sorulan Sorular (SSS)