ZENGİN OLMAK MI HUZURLU OLMAK MI

Ticarete Bismillah Deyip Yediğim İlk Tokat: Paranın Peşinden Huzurun Koynuna

Ey benim hırs çarkının içinde ömür tüketen güzel kardeşim! Dur bir soluklan, çayından bir yudum çek de dinle.

Ticarete Bismillah deyip heyecanla attığım o ilk adımı dün gibi hatırlıyorum. “Kendi işimin patronu olacağım, paraya para demeyeceğim” hayalleriyle dükkanın kapısını açtık. Açtık ama ticaretin acımasız kuralı suratımıza Osmanlı tokadı gibi indi. Ne olduğunu anlamadan iki yıl içinde takla attık, iflası bayrak gibi göndere çektik. Acı mıydı? İliklerime kadar acıydı. Zor yıllardı; geceleri uykuyu unuttuğum, borç defteriyle yastığa baş koyduğum zamanlardı.

O tokat beni öyle bir korkuttu ki, kafamda tek bir hedef belirdi: Farklı bir şehirde farklı bir kulvarda yeni bir iş kurdum “Bir daha asla iflas etmeyecek kadar sağlam duracaksın Ahmet, daha çok para kazanacaksın!” 

Haaaa ,, bu arada param kadar yaşamayı öğrendim, asla vadeli veresiye çek senet ile iş yapmadım, almadım satmadım, Hayatımda kimseden borç istemedim, vermedim, bütçem müsaitse yardım ettim ama kimseye borç vermedim, Zamanla rahat etmek için daha büyük bir ev dediler, aldık. Daha iyi bir araba dediler, aldık. 

En büyük aptallığım ise iki senede bir araba değiştirmek oldu, bu günkü aklım olsa idi, 1994 yılında sıfır aldığım Tempra'yı hala kullanıyor olurdum, her neyse, Kendime hep aynı yalanı söyledim: “Aman Ahmet, biraz daha dişini sık, biraz daha kazan, sonra keyifle rahat edeceksin.”

Ama şu “biraz daha” yok mu... O hain “biraz daha” hiç bitmedi! Gelir arttı, masraflar da onunla beraber fırladı. Ev büyüdü, salon genişledi ama o salonu dolduracak huzurun yeri küçüldü. Sorumluluklar omuzlarıma yüklendikçe yüklendi, hırsımız konforumuzun celladına dönüştü.

Eski Fotoğraflardaki Büyük Sır

Birkaç yıl önce büfenin çekmecesinde sararmış bir fotoğraf albümü bulmuştum. İçinde dedemle babamın gençlik fotoğrafları vardı. Dedem kasketini yana eğmiş, babam eski ama tertemiz elbisesinin içinde gülümsüyordu. Fotoğraflarda ne lüks, ne markalı kıyafetler, ne de arka planda yükselen kat kat rezidanslar vardı...

Ama fotoğraftaki o gözlerin içine baktığımda çok farklı bir şey gördüm! Hepsinde derin bir kabulleniş, sarsılmaz bir teslimiyet ve kapı gibi bir huzur vardı. İşte o an göğsüme bir öküz oturdu sanki. Şamarı bu sefer ticaret yaparken değil, o sararmış vesikalık fotoğraftan yedim. Kendime ilk defa o gün o can alıcı soruyu sordum:

"Ahmet, sen gerçekten çok mal mülk sahibi olmayı mı istersin, yoksa sağlıklı, huzurlu, mutlu ve sadece güvende hissetmeyi mi?"

Hırsın Çarkından Emekli Maaşının Huzuruna

Anladım ki hayatla kavga etmek, rüzgâra karşı ıslık çalmaya benziyor. Yıllarca nefes nefese koştuktan sonra pes ettim. Hırsı ve bitmek bilmeyen “daha iyisi olsun” taleplerini bir kenara bırakıp bir emekli maaşına razı geldim ve “Eyvallah” dedim.

Peki ne mi oldu? Kıyamet mi koptu sanıyorsun? Yok vallahi! Tam tersine, hayatımın en huzurlu, en keyifli ve en mutlu yıllarına adım attım. Artık bizim Kütahyalıların meşhur, buram buram bilgelik dolu o sözü benim hayat felsefem haline geldi. Devletten aylık Allahtan sağlık..

Ne Bilsin Şiiri

"Allahtan sağlık, devletten aylık!"

Hırsın Kölesi Olmak vs. Nasipten Ötesine Razı Gelmek

Türkiye'de Emeklilik ve Yaşam Algısı (TÜİK Verileri Işığında)

Eksik Olan Para Değilmiş Meğer...

İnsan bazen hayatının en güzel 30-40 yılını zengin olma, başkalarına gösteriş yapma ve daha rahat yaşama uğruna harcıyor. Sonra bir gün saçlarına ak düşüp dizleri sızlamaya başladığında, gözünün önündeki perde şak diye aralanıyor.

• Fark ediyorsun ki: Eksik olan cebindeki para değil, ıskaladığın yaşanmamışlık.
• Fark ediyorsun ki: O büyük evlerin salonlarında değil, küçük mutfaktaki eşinle çoluk çocuğunla sıcak bir çay bardağındaymış huzur.
• Fark ediyorsun ki: Asıl fakirlik ise, para kazanalım derken yaşanmamış bir hayatı geride bırakmakmış.

Sıkça Sorulan Sorular