CENAZEME KAÇ KİŞİ GELİR: İŞTE HAYATININ DEĞERİNİ SORGULATAN O SORU

Sonra bir baktım ki elimdeki çay bardağı bile soğumuş.

Kendi kendime sordum: 

Gerçekten arkamdan içtenlikle üzülecek, yokluğumu hissedip bir köşede sessizce gözyaşı dökecek kaç insan var bu hayatta?

Bir gün adımı toprağa bırakacaklar.
Ne kadar insan gelir, kaç göz ağlar, kaç dudak ardından “İyi insandı.” der...
Bilmiyorum.
Belki de bilmemek gerek.
Çünkü ölüm, kalabalıkların sayıldığı bir meydan değil;
İnsanın kendinden soyunduğu son kapıdır.

O kapıdan geçerken ne ismim kalacak, ne gölgem,
Ne de dünyaya ait sandığım o ağır “ben”.
Sadece gönüllerde bıraktığım ses kalacak.

Şimdi düşünüyorum:
Ben gerçekten kimdim?
Bana verilen bir isim miydim?
Bir beden mi?
Biriktirdiğim yıllar mı?
Yoksa bütün bunların arasından sessizce geçip giden bir nefes miydim?

Belki ben,

Kendime yıllarca “ben” dediğim o büyük yanılgıydım.
Belki hayat, kendimizi bulmak değil;

Kendimiz sandığımız şeylerden birer birer vazgeçmekti.
Ve ölüm...
Belki son değil, “Ben” dediğimiz duvarın yıkıldığı ilk hakikatti.

Ne çok şeyi kendimizin sandık.
Evleri...Parayı...İsmi...Başarıyı...
Sevgiyi bile.
Oysa elimizde tuttuklarımız bir avuç su gibiydi.
Sıktıkça parmaklarımızın arasından aktı.

Biz hâlâ “Benim.” dedik.
Zaman geçti.

İnsanlar geçti.
Sevdiklerimiz geçti.
Ve bir gün biz de geçeceğiz.
Çünkü dünya kimseye ait değil.
Biz sadece emanetlerin arasında kısa bir süreliğine misafiriz.

Belki de asıl soru: “Cenazeme kaç kişi gelir?” değil.
Ben kaç gönülde kendimden bir iz bıraktım?
Ama bunu da nefsin istediği gibi düşünmemeli.
Çünkü iz bırakmak bile bir tür sahiplenme olabilir.

Ben dokundum.
Ben değiştirdim.
Ben iyilik yaptım.
Belki bunların hepsi gizlice büyüyen başka bir “ben”dir.
Hakiki iyilik, iyilik yaptığını bile unutmaktır.
Bir iyilik yaparsın, sonra onu kendi hafızandan silersin.

Bir gönüle dokunursun, sonra elini oradan çekersin.
Bir yaraya merhem olursun, ama kendini şifacı sanmazsın.
Çünkü belki de veren sen değilsin.
Sen sadece geçtiğin yolda emaneti yerine ulaştıran bir yolcusun.

Kaç kişiyi sevdim?
Kaç kişi beni sevdi?

Bilmiyorum.
Belki sevgi de “ben” ve “sen” diye ayrıldığında
eksiliyor.
Belki hakiki sevgi, iki insanın birbirine sahip olması değil;
İki ayrı nehrin aynı denizde isimlerini unutmasıdır.

Ben seni sevdim.
Sen beni sevdin.
Sonra zaman ikimizin de adını aldı.
Geriye yalnızca o sevginin kendisi kaldı.
İşte belki ölümsüz olan odur.

Ne çok şeyi yarına bıraktım.
Bir telefon...
Bir özür...
Bir sarılma...
Bir “Hakkını helal et.”
Bir “Seni seviyorum.”
Sanki yarın bize verilmiş bir sözmüş gibi.
Oysa yarın henüz yaratılmamış bir zamandır.

Biz ise şimdinin içinde emanet bir nefesiz.
Belki de insanın en büyük gafleti, ölümü uzak bir ihtimal, yarını ise kesin bir gerçek sanmasıdır.
Oysa ölüm kapının ardında bekleyen bir yabancı değil.
Her nefeste biraz daha yaklaşan sessiz bir hakikattir.

Şimdi anlıyorum:
Hayat, kaç yıl yaşadığımız değil; hangi anlarda hakikaten uyandığımızdır.
Kaç insan tanıdığımız değil; kaç insanın acısını kendi acımız kadar gerçek hissettiğimizdir.
Ne kadar kazandığımız değil; elimizi açtığımızda ne kadarını bırakabildiğimizdir.
Ve belki insanın gerçek zenginliği, kalbinde ne kadar yer açabildiğidir.

Bir gün beni toprağa verecekler.
Toprak, beni benden daha iyi tanıyacak.
Çünkü ben yıllarca kendimi anlatmaya çalışırken, toprak hiç konuşmadan kim olduğumu söyleyecek.

Buraya da geldin.
Burada da kalmayacaksın.
Senin sandığın hiçbir şey senin değildi.
Sonra beni sessizce kendine katacak.

Etimi...
Kemiğimi...
İsmimi...
Ve belki benim “ben” dediğim o uzun hikâyeyi...
Toprak alacak.
Zaman alacak.
Unutuluş alacak.
Peki geriye ne kalacak?
Bir dostun zor gününde hatırladığı tek bir cümle.
Belki de hiçbir şey.
 
Bu yüzden artık cenazemin kalabalığını merak etmiyorum.
Bir gün ardımdan kaç kişinin yürüyeceğini de...
Asıl merak ettiğim:
Ben yürürken kaç gönülde hakikate doğru bir adım atılmasına vesile oldum?
Kaç kalpte kırgınlık biraz azaldı?
Kaç insan benimle karşılaştıktan sonra hayata biraz daha farlı baktı?
Bilmiyorum.

Belki hiçbirini bilmemem gerekiyor.
Çünkü insanın yaptığı iyiliği saymaya başladığı yerde nefis yeniden hesap tutmaya başlar.
Belki hayatın sırrı tam da burada:
Geldiğini sanıyorsun, oysa gönderildin.
Sahip olduğunu sanıyorsun, oysa emanetçisin.
Yaşadığını sanıyorsun, oysa her nefeste biraz eksiliyorsun.
Ve sonunda ölümü beklerken değil, yaşarken anlıyorsun.:

Giden sen değilsin yalnızca.
Senden sandığın her şey de seninle birlikte gidiyor.
Geriye yalnızca hakikate ne kadar yaklaştığın kalıyor.

Bir gün bir avuç toprağın altında dünyadaki bütün unvanlarım susacak.
İnsanlar dağılacak.
Sesler kesilecek.
Çiçekler solacak.
Adım yavaş yavaş dillerden çekilecek.
Ve ben, hayat boyunca “Ben kimim?” diye sorduğum o uzun yolculuğun sonunda, belki ilk kez
cevabı aramayı bırakacağım.

Çünkü bazı soruların cevabı kelimelerde değil, susmakta saklıdır.
Belki o son sessizlikte anlayacağım:
Ben dünyaya bir isim bırakmaya değil, bir gönülden geçmeye geldim.
Ve belki ölüm,hayatın bittiği yer değil;
İnsanın kendisi sandığı her şeyden sıyrılıp,
Hakikate döndüğü son aynadır.