Selam cemaat, şöyle toplanın yamacıma. Bugün kahvehanede çaylar benden değil ama lafın gelişi öyle derler, adet yerini bulsun. Şöyle okkalı bir demli çay söyleyin kendinize, çünkü kafanızı azıcık ütüleyeceğim, canınızı da biraz sıkabilirim. 

Yaş kemale erdi, unumuzu eledik, eleğimizi duvara astık derken şu dijital ayak izimizi takip edip dünyaya bir bakalım dedik de... Yahu arkadaş, her yer mi birbirinin kopyası olur? Herkes mi aynı tornadan çıkmış gibi konuşur, aynı şeye güler, aynı şeye söver?

Geçen gün bizim kahvedeki meczup Emin’e baktım; adam kendi kendine bir felsefe yapıyor, bizim uyanık esnaf takımı da arkasından bıyık altından gülüyor. Niye? Çünkü Emin sürüden ayrılmış, kendi kafasına göre bir rota çizmiş. Sürüye uymayanı delirtmek, törpülemek bu toprakların ata sporu olmuş adeta. Şimdi gelin, şu "Sürüye uymak erdem midir, yoksa düpedüz konforlu bir körlük müdür?" mevzusunu masaya yatıralım.

Koyun Olmanın Dayanılmaz Hafifliği: Farklı Düşüneni Neden Törpülüyoruz?

Bizim toplumda en çok sevilen laflardan biri nedir bilirsiniz: "Aman oğlum, başımıza icat çıkarma!" Bak bak lafa bak. Yüzyıllardır tek bir arpa boyu yol gidemeyişimizin el yazmalı reçetesidir bu cümle. 

Birisi çıkıp da "Yahu bu duvarı niye maviye boyuyoruz, bence yeşil daha güzel" dediği an, toplumsal mekanizma hemen devreye girer. Önce bir bıyık altından gülmeler, sonra "Sen çok biliyorsun" diye arkadan kuyu kazmalar, en sonunda da o adamı kendimize benzetene kadar zımparalamalar...

Niye yapıyoruz bunu? Çünkü farklı düşünen adam, bizim oturduğumuz o sıcak, pis kokulu ama konforlu çamuru tehdit eder. Adam akıllıca bir şey söylediğinde, kendi cehaletimizle yüzleşmek zorunda kalıyoruz. E bu da canımızı sıkıyor tabii. 

İşin kolayı var: Sürüden ayrılanı kurt kapmadan önce biz kendimiz kapıp, dişlerini söküp, sıradanlaştırıyoruz. Ondan sonra gelsin "Biz niye böyleyiz?" muhabbetleri. E ulan, sen adamı yaşatmadın ki!

"Herkesin aynı şeyi düşündüğü yerde, aslında kimse düşünmüyor demektir. Bizimkisi düşünmek değil, toplu ayin. Sürü nereye, biz oraya..."

Deha ile Popülerliği Aynı Şey Sanan Ahmaklar Mahallesi

Gelelim zurnanın 'zırt' dediği, hatta zınk diye durduğu yere. Günümüz dünyasında, özellikle de bizim buralarda acayip bir hastalık türedi: Popüler olanı dahi, çok tık alanı filozof sanıyoruz. Ulan, sosyal medyada şebeklik yapıp milyonlarca izlenen adamla, laboratuvarda ömrünü çürüten adamı aynı kefeye koymayı geçtim, şebek olanı baş tacı yapıyoruz!

Deha denilen şey yalnızdır, hırçındır, uyumsuzdur. Popülerlik ise yaltaklanmayı sever, çoğunluğun duymak istediği yalanları söyler. Biz popüler olanı kutsadıkça ne oluyor biliyor musunuz? Her şey sıradanlaşıyor, her şey vıcık vıcık bir vasatlığa gömülüyor. 

Sinemaya gidiyorsun, küfürden başka sermayesi olmayan filmler gişe rekoru kırıyor; kitapçıya gidiyorsun, iki cümleyi bir araya getiremeyen ergenlerin 'aşk' kitapları kapış kapış gidiyor. Borsaya bakıyorsun, teknik analiz nedir bilmeyen, RSI ile SMA’yı birbirinden ayıramayan adamlar Telegram gruplarında "Bu hisse uçacak" diye sürü topluyor, sonra o sürü tokatlanınca da "Yandım anam" diye geziyor.

Sözün Özü: Kalıbın Adamı Olma, Kendin Ol!

Şimdi bu yazıyı okuyan bazı uyanıklar içinden diyordur ki: "Yahu Ahmet abi, sürüye uymayıp da dokuz köyden kovulalım mı?" Kovul ulan! Gerekirse onuncu köyü sen kur ama ruhunu o vasatlık pazarında üç kuruşa satma. Sürüye uymak erdem falan değildir; düpedüz korkaklıktır, sorumluluktan kaçmaktır. "E herkes böyle yapıyordu" diyerek arkasına saklandığınız o kalabalıklar, yarın bir gün uçuruma yuvarlanırken sizi de beraberinde götürecek, haberiniz olsun.

Bırakın felsefe yapanı delilikle suçlasınlar, bırakın hakkı savunanı "provokatör" ilan etsinler. Adaletin, ahlakın ve dürüstlüğün azaldığı bu devirde, sürüden ayrılmak nefes almaktır. Kendinize ait tek bir fikriniz olsun, varsın o fikir yanlış olsun ama sizin olsun. Başkasının aklıyla cennete girmektense, kendi aklınla cehennemin dibine gitmek daha şereflidir. Hadi eyvallah, çayınız soğumasın. Kalemi dürüst tutmaya, izimizi derin bırakmaya devam...