Bir fabrikanın sahibini seçen işçi, Meclis’e kendi sorunlarını mı gönderiyor yoksa patronun bakış açısını mı?

TBMM Kimi Temsil Ediyor? Demokrasi Bir Temsil Sistemi mi, Yoksa Büyük Bir Sahne Gösterisi mi?

Çekilin şöyle masanın etrafına, çay ocağından taze demli birer çay söyleyin ama şeker atmayın; çünkü bugün yutması hayli zor, zehir zemberek bir mevzuyu konuşacağız. Bu hayatta, ne seçimler gördüm, ne vaatler dinledim. Her beş yılda bir önümüze bir sandık koyarlar, "Aman ha Ahmet efendi, egemenlik senin, sen asilsin, bunlar da senin vekilin" diye sırtımızı sıvazlarlar. Biz de saf saf gider, oyumuzu atarız. 

Sonra ne mi olur? O sandıktan çıkanlar Ankara’ya kapağı atar, ceylan derisi koltuklara bir kurulur, ondan sonra ne arayan olur ne soran! Yahu sormak hakkımız değil mi: Bu TBMM gerçekten kimi temsil ediyor? Bizim meclisteki o şantiyeler zinciri sahibi müteahhitler, milyarlık holding patronları, aşiret ağaları gerçekten pazar tezgahının arkasında ömrü çürüyen esnaf emeklisi Ahmet abinin, ay sonunu getiremeyen işçinin vekili mi? Kendimizi kandırmayalım beyler; demokrasi dediğimiz şey artık bir temsil sistemi değil, beş yılda bir vizyona giren büyük ve çok pahalı bir sahne gösterisidir!

Şöyle bi vekil profiline bakın Allah aşkına. Meclisin yarısı ya büyük müteahhit, ya devasa şirketlerin avukatı, ya eski bürokrat ya da parayı koyacak yer bulamayan ceketliler takımı. Ulan aralarında hayatında bir gün bile fatura ödeme kuyruğuna girmiş, "Bu ay doğalgazı nasıl kapatacağız" diye kara kara düşünmüş, esnafın siftahsız dükkan kapatırken çektiği o içinin sızısını bilen tek bir Allah'ın kulu var mı? Yok! 

Ama sorsan hepsi "milletin bağrından" çıkmış. Sevsinler sizin bağrınızı! Seçim zamanı Kütahya’nın kahvehanelerinde önünü ilikleyip, "Ahmet ağabey emrindeyiz" diye dolanan adamlar, meclis kapısından içeri girince bizimle dalga geçer gibi bütçe görüşmelerinde el kaldırıp indiren birer robota dönüşüyor. Biz asiliz ama açız; onlar vekil ama saltanat içindeler. Bu işte bir terslik yok mu cemaat?

Hiciv ve kara mizahın en acınası, en tokat gibi çarpan sahnesi neresi biliyor musunuz? Meclis kürsüsüne çıkıp "milletimiz kan ağlıyor" diye nutuk atan muhalefet vekiliyle, "ekonomi şahlanıyor" diyen iktidar vekilinin, kameralar kapandıktan sonra meclisin kulisinde birbirinin sırtını sıvazlayıp, ballı ihalelerin, parti içi koltukların pazarlığını yapmasıdır. 

Ulan dışarıda millet birbirini yiyor senin partin benim partim diye; içeride adamların keyfi gıcır, düzenleri tıkır! Demokrasi dedikleri bu tiyatroda roller çok önceden dağıtılmış kardeş. Bize düşen rol sadece figüranlık; beş yılda bir sahneye çıkıp alkışlayacağız (yani oy vereceğiz), sonra çekilip kuliste aç karnımıza kaderimize ağlayacağız. Gemi su alırken kaptanlık kavgası yapan siyasi klikler, meclisi de kendi holdinglerinin yönetim kurulu odasına çevirmişler haberimiz yok!